Lubelskie

Posted on

14333196_10206968306915471_449487973208116046_nBurzliwa historia terenów Lubelszczyzny odzwierciedlenie znajduje w lokalnej kuchni, gdzie mieszają się różnorodne wpływy – m.in. kuchni ukraińskiej, rosyjskiej czy żydowskiej.

Województwo lubelskie jest trzecim pod względem wielkości województwem w kraju. Położone we wschodniej części Polski jest regionem z dobrze rozwiniętym rolnictwem – uprawia się tutaj z powodzeniem chmiel, owoce takie jak porzeczki, truskawki i maliny, a także grykę.

Jedną z najlepiej obecnie rozpoznawanych w kraju potraw z terenu Lubelszczyzny jest cebularz lubelski. Wytrawny, pszenny placek o średnicy 15-20 cm i grubości ok. 1,5 cm wypieka się kładąc na ciasto drobno pokrojoną białą cebulę z dodatkiem maku, mieszankę przygotowywaną na 3-4 godziny przed pieczeniem. Złociste cebularze z chrupiącą skórką i niepowtarzalnym zapachem często jedzone są posmarowane masłem, choć ciepłe pieczywo smakuje również bez żadnych dodatków. Receptury, z których wypieka się ten jeden z najbardziej popularnych produktów spożywczych Lubelszczyzny korzenie mają żydowskie, przekazywane są z pokolenia na pokolenie.

Lubelszczyzna to kraina miodem płynąca. Potwierdzają to producenci, którzy obficie występują w tym regionie Polski. Charakterystycznym produktem z terenów lubelskiego jest miód gryczany – ciemnobrązowe zabarwienie, słodki, lekko pikantny smak i niebywale silny aromat nie pozwala pomylić płynnej słodyczy zamkniętej w słoikach z innymi miodami. Gryka zwyczajna [również gryka tatarka, której nazwa pochodzi od Tatarów, nacji która rozpowszechniła ziarno] jest dobrze znana i od dawna wykorzystywane są jej właściwości miododajne. Okres kwitnienia gryki przypada na środek lata, miesiące lipiec i sierpień, miód gryczany więc jest typowym miodem letnim. W regionie znane są również inne miody – pitne, czyli tradycyjne napoje alkoholowe, których historia wytwarzania sięga średniowiecza. Alkohole powstają w wyniku fermentacji brzeczki miodu pszczelego [roztworu z wody i miodu], stanowią prócz piwa popularny trunek.

Kuchnia regionu lubelskiego nigdy nie należała do najbogatszych, jej podstawę stanowiły początkowo kasze, później ziemniaki czy wreszcie potrawy na bazie mąki, zwykle okraszane skwarkami wieprzowymi lub na bazie oleju – okrasą postną. W powszechnym użyciu coraz rzadziej spotkać można olej makowy, konopny czy orzechowy a tłuszcze te, prócz rzepakowego czy słonecznikowego stanowiły podstawę okrasy w czasie postu.

Typową potrawą regionów wschodnich kraju są pierogi, zwykle gotowane, ale popularną odmianą są także parowane. Nadziewane farszami z twarogu, kaszy gryczanej, owocami, mięsem, kapustą i grzybami czy soczewicą pierogi chętnie robione są i spożywane na Lubelszczyźnie do dzisiaj. Ciekawą odmianę farszu stanowi ten przygotowywany do pierogów żakowolskich, wpisanych na listę produktów tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi – nadzienie składa się z masy z tartych ziemniaków, którą podsmaża się z cebulą na smalcu i gotową, ostudzoną, zawija w płaty ciasta pierogowego. Pierogi żakowolskie ze smażonymi ziemniakami w smaku przypominają placki ziemniaczane, również charakterystyczną potrawę ubogiej kuchni lubelskiej.

Od ośmiu lat na początku września w Lublinie organizowany jest Europejski Festiwal Smaku. Wydarzenie rok rocznie przyciąga atrakcyjną częścią kulturalną i artystyczną, degustacjami czy pokazami kulinarnymi mieszkańców oraz turystów.